Privé / professioneel; de juiste balans of joúw balans?

Het is een terugkerende discussie: de scheiding en balans tussen privé en zakelijk binnen sociale media. Deze discussie had misschien wel zijn hoogtepunt rond de introductie van Whoopaa, een social media-tool die deze scheiding heeft doorgevoerd in haar dienst. Veel mensen roepen dat deze scheiding in social media niet gewenst of zelfs niet meer aanwezig is. Daarom wil ik graag in deze blogpost een lans breken voor hen, die wél behoefte hebben aan onderscheid tussen privé en zakelijk communiceren.

The battle of the Bit.ly’s

Het beperkte aantal tekens en de onmogelijkheid van (micro)blogdiensten om woorden te hyperlinken, dwingt veel mensen tot gebruik van een URL shortener als bit.ly. Zo zijn lange URL’s snel behapbaar te maken en te gebruiken in updates. Maar een bit.ly kan meer dan alleen afkorten. In deze blogpost wil ik een aantal van deze mogelijkheden op een rijtje zetten en kijken naar het belang (en gevaar) van doorklik-monitoring.

Boekrecensie “De Laatste Manager” van Ben Kuiken

Ben Kuiken heeft met ‘De Laatste Manager, een pleidooi voor vrijheid, gelijkheid en ondernemerschap’ een zeer onderhoudend boek geschreven. Het is zelfs door Management Team benoemd tot een van de vijf beste managementboeken van 2010. Terecht? Het is een vlot geschreven boek, en daar houden drukke managers wel van. Maar maakt het de beloften van de achterflap wel waar? Lezen we ‘hoe steeds meer organisaties vertrouwen op ondernemende, zelfsturende professionals’? Niet helemaal, want tijdens het lezen bekroop me al snel het gevoel dat de wens de vader van de gedachte is. Dat is mede ingegeven door de terminologie die Kuiken gebruikt om managers te typeren. In zijn optiek zijn ‘managers’ graaiende grootverdieners die bonussen opstrijken terwijl elders in de organisatie ontslagen vallen. Ze zijn de oorzaak van alles wat niet deugt aan organisaties. Kuiken lijkt meer te zoeken naar bewijs dat organisaties zonder managers kunnen, dan te zoeken naar voorbeelden van bedrijven die aantoonbaar effectiever werken zonder managers.

De voorbeelden die Kuiken aanhaalt – en die vormen een belangrijke kurk waar het betoog op drijft – zijn niet allemaal even sterk. Dat roept bij mij de vraag op waarom voorbeeldorganisaties nog steeds met een lampje gezocht moeten worden.